A very high-ranking European man about Protestantism, Roman-Catholicism & Orthodoxy



A very high-ranking European man

about Protestantism, Roman-Catholicism & Orthodoxy

Fr. Athanasios Simonopetritis (from the Monastery of Simonos Petra Monastery, Holy Mount Athos, Greece) says:

Last year came to our monastery a very high-ranking European man. We chatted with cordiality. Eventually, I asked him: “Welcome! Why did you come to us, ordinary monks, you, a famous man, at moment we are not anything great…”.

He replied disarmingly: “Father, you may not be something great, as you say. However, you live in a great space and you have a great treasure, Orthodoxy!”.

I deliberately insisted on the same pace, saying: “What can a so prominent man wait by Orthodoxy?”

In the debate were four or five fathers. He looked into our eyes one by one and said: “Listen Fathers, I will confess you something: Today both ways of expression of Christianity are in intractable, we have been tired with them. Both Roman-Catholicism with legalistic spirit and Protestantism with the hard logic crushed us. We want heart and freedom! These elements are in Orthodoxy. Perhaps you don’t understand. However, we understand very well”





Ο Ἀγιος Βιτάλιος Σιντόρενκο της Γεωργίας (+1992) ως παίδι οδηγεί μία Προτεστάντισσα στην Ορθοδοξία με την θαυματουργική προσευχή του



Ο Ἀγιος Βιτάλιος Σιντόρενκο της Γεωργίας (+1992)

ως παίδι οδηγεί μία Προτεστάντισσα στην Ορθοδοξία με την

θαυματουργική προσευχή του

Ἄς δοῦμε, τώρα, τίς Εἰκόνες των Αγίων και του Χριστού στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας:

«Μιά φορά ὁ π. Βιτάλιος Σιντόρενκο ἀπ’ τή Γεωργία (†1992), ἔκανε συζήτησι μέ μιά γυναῖκα Προτεστάντισσα πού δέν πίστευε στίς Εἰκόνες καί ἔλεγε ὅτι εἶναι ἁπλᾶ ξύλα. Ὁ Βιτάλιος ἔλεγε ὅτι ὁ Κύριος μπορεῖ νά τῆς δείξη τήν ἀγάπη του ἄν αὐτή ἔχη πίστι. Αὐτή τοῦ ἀπάντησε ὅτι θά πιστέψη στίς Εἰκόνες ἄν δῆ κάποιο θαῦμα. Ὁ Βιτάλιος ἄρχισε μαζί της νά προσεύχεται μπροστά σέ μιά Εἰκόνα τῆς Παναγίας καί ξαφνικά ἡ Εἰκόνα αὐτή λούσθηκε σ’ ἕνα ἀσυνήθιστο φῶς. Ἔτσι ὁ Βιτάλιος, παιδί ἀκόμα, βοήθησε μέ τήν προσευχή του νά γνωρίση αὐτή ἡ γυναῖκα τήν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας».


Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ


ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Σταμάτα 2013



An interview with Orthodox writer Bev Cooke, Canada



An interview with Orthodox writer Bev Cooke, Canada

by Tudor Petcu





Tudor Petcu is a Romanian writer, graduate of the Faculty of Philosophy, University of Bucharest, Romania. He has published a number of articles related to philosophy and theology in different cultural and academic journals. His work focuses on the evolution of Orthodox spirituality in Western societies as well and he is going to publish a book of interviews with Westerners converted to Orthodoxy. In this article, he interviews Bev Cooke, a Canadian writer who converted to Orthodoxy.

* * *

TP: Given the fact that you are one of the most well-known orthodox thinkers and writers in the West, I think it would be very good if you could introduce yourself and present the way by which you have discovered the Orthodoxy. Why have you chosen the conversion to Orthodoxy and how do you understand the Orthodox spirituality as a way of living?

Bev Cooke: Thank you very much for those kind words, but I’m really not as famous or as wise as you say! There are a lot of people who are much wiser, and I learn from them every day!

I was born and raised in Toronto Ontario, Canada and was baptized into the Anglican church. My father, the son of a Protestant minister, was a tolerant and gentle atheist who actually taught me a lot about Christian behaviour – he was one of the gentlest, kindest, most accepting and loving men I’ve ever known. My mother left the Anglican church when I was about five (I don’t know why, she never told me). So I grew up in a very secular household, but was always conscious of God and of needing His love, His mercy and his presence in my life.

In my teens, I hung around with a group of Catholic kids, attended mass and the youth group, and almost converted until a kind and wise priest advised me first to explore my own faith, and then decide if I should be Catholic. So I did, and the plan to convert ended up being put on hold for over twenty years and I ended up Orthodox, not Catholic. I was, for a long time, happy and fulfilled in Continue reading “An interview with Orthodox writer Bev Cooke, Canada”

Personal testimony of Fr. Seraphim Holland – Fr. Seraphim Holland, USA



Personal testimony of Fr. Seraphim Holland

by Fr. Seraphim Holland, USA





I am a convert to Orthodoxy, and the next Holy Saturday (in 1996) will be the 16th anniversary of my baptism. I am an Orthodox priest, having been ordained just before Great Lent, this year (1995) after having been a deacon for 5 years. I am married, and have four children, Genevieve:14, Christina:11, Tim:8 and Natalie:5. My Matushka is Marina. I serve in the Mission parish of St. Nicholas, a community under the omophorion of Bishop Hilarion of Washington, in the Russian Orthodox Church Outside of Russia. Our community is almost entirely convert in makeup, and all of our services are in English.

I was raised Roman Catholic, with an unbelieving father (who subscribed to the “Man Upstairs” kind of “God” so many Americans believe in, and just thinks you need to be “good” to go to heaven). I saw many inconsistencies and lukewarmness among the Roman Catholics, and when I was a certain age (13?), my mother did not require me to go to church.

I was not a believer, but I was searching. I went to college, studying pre-med, and later switched to chemistry. I had a great desire to “make a difference”, but had reached a crisis, because I saw how temporal life was. I was fortunate to get a summer scholarship to do chemistry research, and lived at Purdue that summer, rooming with a “Navigator”.

The Navigators are a Protestant “Para Church” organization, with “Protestant Evangelical” Theology. He was a wonderful guy, and may God have mercy on Continue reading “Personal testimony of Fr. Seraphim Holland – Fr. Seraphim Holland, USA”

Μάρτιος 2017: Η μεταστροφή του νεοφώτιστου Φινλανδού Ραφαήλ (πρώην Ιούστος) από τον Προτεσταντισμό στην Ορθοδοξία



Μάρτιος 2017: Η μεταστροφή του νεοφώτιστου Φινλανδού Ραφαήλ (πρώην Ιούστος) από τον Προτεσταντισμό στην Ορθοδοξία

Ένας εικοσαετής νέος από την Φιλανδία επισκέφθηκε τελευταίως –κατά την περιόδον του Πεντηκοσταρίου– το Άγιον Όρος, ο οποίος μας διηγήθηκε την ζωή του και πως ο Θεός τον οδήγησε να γνωρίσει την Ορθοδοξία.

Η καταγωγή του

Ο Ιούστος (αυτό ήταν το προτεσταντικό όνομά του) γεννήθηκε το έτος 1997 στην πόλη Χαμ Ελνίνα της Φιλανδίας.

Οι γονείς του, πατέρας Σάμι και μητέρα Χέινι, είναι πολύτεκνοι. Εκτός από τον Ιούστο, έχουν ακόμη 7 παιδιά: τον Ιωανάθαν, τον Ιωακείμ (που παντρεύτηκε την Σωσάννα), το Κασμίρ, τον Ιωάννη, τον Έρασμο, την Σάρα-Λίνα και την Βερονίκη – 6 αγόρια και 2 κορίτσια.

Όταν πριν 8 χρόνια, η Προτεσταντική «Εκκλησία» (παρασυναγωγή) της Φιλλανδίας αποδέχτηκε και ανεγνώρισε τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, να παντρεύονται άνδρες με άνδρες και γυναίκες με γυναίκες, ως και να χειροτονούνται γυναίκες επισκοπίνες και ιέρειες, δεν ξαναπήγε η μητέρα του η Χέινι στις συνάξεις τους. Αλλά προσευχόταν με τον τρόπο της, ότι γνώριζε, στο σπίτι της.

Ο πατέρας του, ο Σάμι, ήταν ιεροκήρυκας (πάστορας) των Προτεσταντών. Επειδή όμως αρνήθηκε τότε, πριν 8 χρόνια, να κηρύττει τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων και την χειροτονία των γυναικών την απέρριψε, απελύθη και εξεδιώχθη από την θέση του ιεροκήρυκος.

Οι πρώτοι σπινθήρες της ευσεβείας

Από τότε έμεναν στο σπίτι τους και προσεύχονταν με τον τρόπο τους στον Χριστό. Κάποια μέρα επισκέφθηκε η μητέρα του μία γνωστή της οικογένεια Ρώσσων Ορθοδόξων Χριστιανών. Φεύγοντας από την επίσκεψη αυτή, η Ρωσσική οικογένεια τους χάρισε μία μικρή εικονίτσα του Αγίου Γεωργίου.

Ο έφηβος τότε Ιούστος έμαθε για το Μαρτύριο και τα θαύματα του Αγίου Γεωργίου. Από τότε είχε για τον Άγιο ευλάβεια και μάλιστα, όπως είπε, του έκανε και τρία θαύματα. Ο Ιούστος δεκαεπταετής ακόμα διψούσε να γνωρίσει και ναμάθει για τον Χριστό, την Παναγία Μητέρα του, για τους Αγίους και για την σωτηρία του ανθρώπου. Οι φίλοι του που μιλούσε μαζί τους, δεν έδειχναν ενδιαφέρον ούτε τούς απασχολούσαν τα της ευσεβείας και σωτηρίας, αλλά τα πρόσκαιρα, τα υλικά, τα φθαρτά και τα μάταια.

Συνομιλούσε τακτικά για τα θεία με την μητέρα του και η μητέρα του πονούσε ψυχικά και πνευματικά το παιδί της και θέλοντας να το βοηθήση του είπε: «Προσεύχου παιδί μου στον Χριστό, τον Σωτήρα του Κόσμου, να σε οδηγήσει εκεί που είναι η αληθινή Εκκλησία και θα προσεύχομαι και εγώ για σένα γι᾿ αυτό τον Continue reading “Μάρτιος 2017: Η μεταστροφή του νεοφώτιστου Φινλανδού Ραφαήλ (πρώην Ιούστος) από τον Προτεσταντισμό στην Ορθοδοξία”

π. James Bernstein, ΗΠΑ – Ο γιος του Ραβίνου που από Προτεστάντης έγινε Ιερέας της Ορθόδοξης Εκκλησίας



π. James Bernstein, ΗΠΑ – Ο γιος του Ραβίνου που από Προτεστάντης έγινε Ιερέας της Ορθόδοξης Εκκλησίας

Η συγκλονιστική ιστορία της ζωής του Εβραίου π. James Bernstein, που έπειτα από πολλές αναζητήσεις βρήκε τον δρόμο του Θεού και σήμερα είναι Κληρικός στην Ενορία του Αγίου Παύλου, κοντά στο Seattle της Washington των ΗΠΑ.

H ζωή του π. James Bernstein, ενός Ορθόδοξου Κληρικού της Μητρόπολης Βορείου Αμερικής, του Πατριαρχείου Αντιοχείας, θα μπορούσε να αποτελεί χωρίς κανέναν ενδοιασμό ιδανικό σενάριο κινηματογραφικής ταινίας.

Ο ίδιος, μεγαλωμένος στην Αμερική και γαλουχημένος με τις Εβραϊκές παραδόσεις, πέρασε από ατέλειωτα σκαμπανεβάσματα και πολλές διακυμάνσεις, ώστε, τελικά, βρήκε τις απαντήσειςσε όλα τα υπαρξιακά ερωτήματά του στην Ορθόδοξη Πίστη.

Ο πατέρας του, ο Ισαάκ, γεννήθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα, συγκεκριμένα το 1909, στην Αγία Γη, στην παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ, όπου και ανδρώθηκε ακολουθώντας την Ιουδαϊκή θρησκεία. Μάλιστα, θέλησε να αφιερωθεί και να γίνει Ραβίνος.

Το 1941 και ενώ ήταν σε εξέλιξη ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ο ραβίνος και η σύζυγός του, μαζί με τα παιδιά τους, αποφάσισαν να πάρουν τον δρόμο της προσφυγιάς. Διάλεξαν το τελευταίο πλοίο, που είχε προορισμό την Αμερική, και ταξίδεψαν μέσω της Αιγύπτου και της νότιας οδού της Αφρικής, καθώς στη Μεσόγειο και στον Continue reading “π. James Bernstein, ΗΠΑ – Ο γιος του Ραβίνου που από Προτεστάντης έγινε Ιερέας της Ορθόδοξης Εκκλησίας”

The Life of Fr. John Maitland Moir, Scotland (1924-2013)



The Life of Fr. John Maitland Moir,

Scotland (1924-2013)



The Life of Fr. John Maitland Moir


Below is his official obituary. Our prayers go to all who knew and loved him, and for the repose of his holy soul.

* * *

Father John Maitland Moir, Priest of the Orthodox Church of St Andrew in Edinburgh, founder of many smaller Orthodox communities throughout Scotland and Orthodox Chaplain to the University of Edinburgh, died peacefully in Edinburgh Royal Infirmary on the 17th April 2013.

A man of profound holiness and bedazzling eccentricity, of boundless compassion and canny wisdom, utterly selfless and stubbornly self-willed, serenely prayerful and fiercely self-disciplined, Father John will surely earn a place as a unique and outstanding figure in the ecclesiastical annals of Scotland. He was born in 1924 in the village of Currie where his father was the local doctor; his fondness for his mother was always mingled with quiet pride in the fact that she was a member of the lesser aristocracy. The privileged but somewhat severe upbringing of an only child in this household together with a chronic weakness in his knees kept him apart from the hurly-burly of boyhood and directed him from an early age to more spiritual and intellectual pursuits. After his schooling at Edinburgh Academy, he went on to study Classics at Edinburgh University during the war years, his never robust health precluding any active military service. After the war, and a short spell as Classics Master at Cargilfield School in Perthshire, he moved to Oxford to continue classical studies at Christ Church and theological studies at Cuddesdon Theological College.

His interest in Eastern Christendom was awakened in Oxford and he eagerly seized the opportunity to study at the famous Halki Theological Academy in Istanbul in 1950-51. During this year he also travelled in the Holy Land and Middle East and forged friendships in the Eastern Churches which he maintained throughout his life. On his return to Scotland he was ordained in the Scottish Episcopalian Church, which he was to serve faithfully for the next thirty years. His first charge was as Curate at St Mary’s in Broughty Ferry, then for a period of six years he taught at St Chad’s College, Durham. He returned to Scotland in 1962 as Curate in Charge of the Edinburgh Parish of St Barnabas and as Honorary Chaplain at St Mary’s Cathedral, then in 1967 he moved north to the Diocese of Moray where he served as Chaplain to the Bishop of Moray and latterly as Canon of St Andrew’s Cathedral in Inverness. His devotion to his pastoral and liturgical duties as well as his personal holiness and prayerfulness inspired a sense of awe in his loyal parishoners. Only his habit of wearing the kilt beneath his cassock provoked a reprimand from his Bishop, who was more than somewhat bewildered by Father John’s fervent and unbending Scottish patriotism. The Scottish Episcopalian Church which Father John loved and served was, he believed, a Church with special affinities with the Eastern Churches: his eyes would light up when explaining how the Liturgy of Scottish Episcopalian Church, like those of the East, Continue reading “The Life of Fr. John Maitland Moir, Scotland (1924-2013)”